Sonsuzluğa – 9 “Yalnızlığın ölümü”

“Öyle bir gel ki kırmızı şarap kıvamında

Eyfel kıskansın sesini”

_________________________________

Sessizce kıvrıldığında sonbahar

En bilinmedik sırlarından

Yalnızlık kokar mevsim

Çünkü

“yalnızlık öbür boyutudur özlemin”

Ve

Sözlerin kifayetsizliğindendir

Belki de acısı

Upuzun gecelerinin

Nolur affet beni

Çünkü yorgun bir gece getirdim sana aksak yağmurlardan

Ve gece öyle maviydi ki

Tutunamadı gözlerine

Ama bu gece

Gözlerinle tanıdığım her coğrafyadan

Sana bir şiir daha ekleyerek geliyorum

Sayamadığım gecelerin içinden sana bir şarkı fısıldayarak

Sonra

Bir özlem oluyorum

Biraz mavi

Ve biraz biraz daha sana benziyorum

Sanırım;

Yalnızlığına da benziyorum biraz

Çünkü yalnızlık alabildiğine mavi

Ve Özlüyor seni

Mavi sesin kokuyor

Şiir senin

Ve Bir ince sızıdır sesin

Biraz cennet uzaklığındır bana

Ama nolur korkma

Çünkü yalnızlık

Ölecektir ben geldiğimde sana..


2014